دلمان هزار راه نرفته را جستجو می کند
تو بیا
که همه ی راه های نرفته را 
در یک نگاه تو می توان پیمود .

هنگام اذان است 
و من در رکوع عشق تو
سجده می کنم به تمنا

چه خبر است
مگر من زاده شده ام که تبریک می گویید
از کدامین زایش نام می برید
از کدامین زهدان سخن می گویید
تا آنجا که در خاطرم نمانده
بارها زاده شده ام و مرده ام
برای من زایش طی هزار عالم است
که من هنوز با گدز از پنجاه هزاز سال
در عالم یکم وامانده ام 
به من تبریک نگویید 
من مرده ام

نفس می کشم به سردابه ای از طنازی ات
گرامی باد قدوم تو در من 
مرا به خاک فکندی 
و از موسم قدمت بر افلاک شدم
بر خاکسترم راه برو ای همه آتش
که در من شوق سوختن است که جان می گیرد
به لحظه ای غرقه می شوم در عشق
به لمهه ای پر می گیرم از عقل
اما به تجربه ی هزاران ساله ام از تو
جوانه می زنم پس از مرگ
در من راه برو
مبارک است قدوم تو در من.

من کاغذی می شوم سپید جامه 
تا که دستانت بر من بنویسد مدام 
قصه ی هستی ام را 
اگر در من کتابت کنی 
پر می شوم از حضور تو 
کلمه ات در من رودی است به وسعت عالم.

این اندوه تکه تکه مرا رها نمی کند بانو
هر لحظه که تنها می شوم 
سراغی می گیرد از دلم 
بی هوا به من سر می زند 
در من خیمه می زند 
در من آتش می افروزد
در من دود می کند
و مرا به خاکستری بدل می کند
که هیچ ققنوسی از آن زاده نخواهد شد
اما هنوز خود را که می پیمایم 
می بینم که به حجم اندوه تو زنده ام 
عجب است از این آتش 
که بی هیچ هیزمی
روشن است مدام.

مرا به سرخی یک گل کنایتی از توست
مرا به زردی رویم اشارتی از توست 
درون من همه آواست از غزل هایت
به سان بلبل جوشان ترانه ام از توست

حجم تنهایی ات را آینه می شوم 
تا در انعکاس با تو نبودن تکرار شوم
تو نیز آینه ای شو برای من 
تا روبروی هم بی نهایت شویم.